Bardzo fajny film. Jedyną jego wadą był pewien rodzaj sztampy i czegoś nieuchwytnego, co chciałoby się rozpisać na nowo. Generalnie o poszukiwaniu siebie, sile przyjaźni, marzeniach, miłości do natury oraz o nieodwracalności pewnych rzeczy i spraw. Budził czasem uśpiony żal, że pewnych rzeczy nie zrobiłam, nie zmieniłam, nie załatwiłam. Wędrówka przez około 30 lat relacji […]
„CICHA DZIEWCZYNA” – reż. Colm Bairéad
Lata 80. ubiegłego wieku – Irlandia. Kilkunastoletnia dziewczynka z dysfunkcyjnej rodziny trafia pod czasową opiekę (na okres wakacji) do krewnych – małżeństwa w średnim wieku. Mała jest poraniona psychicznie, wycofana, a u krewnych znajduje ciepło i opiekę, jaką takie dziecko powinno mieć. Smutne, melancholijne, wzruszające kino. Cały film jest w języku irlandzkim, co jest dość […]
„WIELORYB” – reż. Darren Aronofsky
Okropnie smutny. Monstrualnie, chorobliwie otyły mężczyzna zmaga się ze swoim przerażająco trudnym bytem. Powoli zapada się w otchłań w ścianach swojego mieszkania. Próbuje naprawić relacje z córką. Pomaga mu jedynie jedna osoba, przyjaciółka. Przejmująca rola Brendana Frasera. Oglądałam ten film ze ściśniętym żołądkiem.
„BIEDNE ISTOTY” – reż. Yórgos Lánthimos
Nadzwyczajne dzieło. Kontrowersyjne. Ożywiona po śmierci młoda kobieta (Bella) wyzwala się z życia pod kloszem. Wielkimi krokami wyznacza sobie ścieżki własnej emancypacji. Podziwiam Emme Stone za odwagę, żeby sprostać tej roli, bo jest w tym filmie mnóstwo scen, w których odziera się zupełnie z intymności. Dostała za tę rolę Oskara – w tym przypadku zgadzam […]
„OPPENHEIMER” – reż. Christopher Nolan
Niesamowity film. Z pewnością bardzo dobre kino. Trochę mnie przerażało ze względu na długość (3 godziny). Ale nie nudziłam się. Świetnie przedstawiona historia jednego z najbardziej znanego człowieka na świecie, naukowca, który przyczynił się do stworzenia bomby atomowej. Historia nieoczywista – wstrząsająca, smutna, bo przyszło mu zapłacić wysoką cenę za swoje osiągnięcia naukowe. Milcząca, cicha […]
„NIEWIERNI W PARYŻU” – reż. Woody Allen
Mam sentyment do filmów Woodego Allena. Brak mi obiektywizmu krytyka filmowego. Wprawdzie nie chcę być na tym blogu obiektywna, tylko subiektywna. Ale piszę o tym tylko dlatego, że jedni twierdzą, że to jeden ze słabszych filmów, inni, że najlepszy od paru ładnych lat. Ja go lubię nieustająco – nie zabrakło tej specyficznej atmosfery, standardowych motywów […]