Film „Utalentowany pan Ripley” jest z 1999 roku. Ale przypomniał mi się przy okazji oglądanego teraz serialu, który prawie tę samą historię rozłożył na kilka odcinków, czyli serialu „Ripley”, o którym piszę tutaj.
Film „Utalentowany pan Ripley” oraz serial „Ripley” to tylko ogólnie rzecz ujmując te same opowieści. Pokazane są skrajnie odmiennie, a film ma o kilka wątków i postaci (Meredith i Peter) więcej. W filmie tłem (oprócz włoskich krajobrazów) prym wiedzie muzyka. W serialu – malarstwo.
Imający się różnych zajęć, ubogi Tom Ripley, na wskutek przypadku czy pomyłki otrzymuje propozycję, która – jeśli objąć ją szerszą perspektywą – może odmienić jego życie na lepsze. Na zlecenie pewnego bogatego ojca, Amerykanina, ma udać się do Włoch, aby tam odnaleźć jego syna, który nie chce wrócić do domu. Ma nakłonić go do powrotu. Tom rzeczywiście jedzie do Włoch, odnajduje tam owego syna wraz z jego dziewczyną. Jednak ulega czarowi luksusowego i hedonistycznego życia Dickiego. Nie odstępuje go nawet na krok. Początkowo Dickiemu schlebia zainteresowanie i podziw nowego kolegi. Z optymizmem i czarem wciąga Toma w swoje beztroskie życie. Wręcz go uwodzi. A Jude Law w roli Dickiego potrafi to robić. Jednak akceptacja natarczywości Toma ma swoje granice. Na skutek tragicznego wydarzenia Tom postanawia przejąć tożsamość Dickiego. A żeby do tego dojść, musi wymyślić misterną sieć kłamstw, manipulacji, przestępstw i zbrodni. I tutaj opowieść się łączy, aby za chwilę znowu po trosze się rozdzielić.
Bardzo fajne role Matta Damona w roli Ripleya, Jude’a Lawa w roli Dickiego i Gwyneth Paltrow w roli Marge. Cudna jak zawsze Cate Blanchett. Czarny humor i włoska nostalgia.
Film „Utalentowany pan Ripley”. Reżyseria Anthony Minghella. Dostępny na platformie Skyshowtime i Prime.
zdjęcie: rmfclassic.pl