Jestem zafascynowana – także tą inną pozycją Kuby. Przepięknie napisana, czuła opowieść o wielkiej wrażliwości, przyjaźni, która poturbowana ma lub nie ma szans przetrwać. Bohaterowie najpierw mali chłopcy – potem dorośli mężczyźni. W drugiej osi czasowej – dzieje babci głównego bohatera. Losy Szymka i jego babci splatają się i te dwie osoby zupełnie z innych światów są zmuszone do wspólnego życia. Wielka wrażliwość Szymona napotyka na wprawdzie szorstką, ale jednak wielką empatię babci. Już wiem, że ten pisarz ma niespotykaną umiejętność pisania o zwykłym życiu przedstawiając je używając zupełnie niespotykanych, trafnych, ujmujących metafor. Piękna, mądra, naprawdę wyjątkowa książka. O jednej ze swoich inspiracji do tej książki pisarz opowiedział na spotkaniu autorskim na Festiwalu Książki w Miechowie.