Dokument estońsko, islandzko – francuski. Gdzieś w estońskim lesie pokrytym śniegiem, na skraju jeziora, kilka kobiet spędza czas w saunie i opowiada sobie o swoich przeżyciach. Z każdym wyjściem z drewnianej chaty i zanurzeniem w lodowatej przerębli i powrocie do sauny, zwierzenia wydają się być coraz bardziej intymne. O miłości, chorobie, aborcji, utracie, o przemocy, stereotypach i innych rzeczach. Ale tak naprawdę to raczej dokument mówiący o trudnej roli kobiet w świecie, życiu przedstawianej ich głosem i mową ich nagich ciał. Zdjęcia są robione całkiem z bliska, przekraczają granice wszelkiej intymności, ale nie dobrego smaku. Kobiety płaczą, pocieszają się, śmieją z tego, co mogą powiedzieć chyba tylko między sobą. Nie wyobrażam sobie siebie w takiej sytuacji, patrzę z niedowierzaniem na kogoś, kto dał się sfilmować w takich sytuacjach.
Dawno w Estonii wierzono, że każda sauna ma swojego ducha, który podobnie jak ludzie potrzebuje odpoczynku i relaksu w saunie. Kobiety więc dbają, aby zachować rytuały wierząc w prawdziwe oczyszczenie.