Teatr Stary okazał się być szczególnie trafionym tłem dla tego, tak barwnego, jeśli chodzi o sposób inscenizacji oraz kostiumy, spektaklu. To właśnie tam, za kulisami, zwiedzając kilka lat temu te stare budynki od zaplecza, w pomieszczeniach garderobianych, składach kostiumów i przedmiotów służących charakteryzacji, miałam okazję zobaczyć jedne z najbardziej malowniczych, intrygujących, a często dziwacznych strojów.
Wracając jednak do spektaklu Mateusza Pakuły, który to spektakl być może miał na celu potrząsnąć naukowymi niedowiarkami. Był jednak w mojej ocenie bardziej skierowany do tych myślących widzów, ceniących sobie naukę i ogrom pracy wykonanej dawno i nieustająco udoskonalanej przez ludzi mądrzejszych od nas. To barwnie, pomysłowo, humorystycznie, ale również z nutką melancholii snuta opowieść o ewolucji, ekologii, racjonalnym myśleniu. Teoria chaosu, do której nawiązuje sztuka nie jest dla zwykłych odbiorców powodem do dyskretnego ziewnięcia. Intryguje i wywołuje do odpowiedzi. Opuściłam Teatr Stary zastanawiając się, jak ja radzę sobie z chaosem tego świata, a nawet codziennego życia. Niezapomniane doświadczenie z doskonałymi aktorami, których miałam przyjemność oglądać już w kilku innych sztukach.