Opowieść o kobiecie, którą życie zaprowadziło do miejsca, o którym większość z ludzi nie chce myśleć za dużo. To cmentarz. Ale nie – nie chodzi o to, że umarła, o to, że każdego z nas nasze życie zaprowadzi wcześniej czy później w to miejsce. Violette mieszka na cmentarzu. Ma na nim swój ogródek, którym opiekuje się z niezwykłą czułością. I pochyla się z uważnością nad grobami stopniowo przybywających na cmentarz „lokatorów”. Ta książka przypomina o radości z małych szczęść, docenianiu chwil i nieustającej nadziei na pożegnanie z bolesną przeszłością oraz nadziei na nowe życie.
Inna piękna i niesamowita książka pani Perrin, o której piszę na tym blogu to „Colette” i „Zapomniane niedziele”.