To jedna z najważniejszych książek, jakie czytałam. Bardzo dawno. Uwolnienie się od przeszłości, może być wygodne, ale czy nie przynosi za sobą pustki? Zrezygnowanie z odpowiedzialności czy zaangażowania również, ale czy nie one nadają życiu głębi? Kilka postaci i pies. Rozważania na temat miłości, zdrady, samotności, intymności i trudnych wyborach moralnych. Wszystko to na tle Praskiej Wiosny z 1968 roku i inwazji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. To głębokie pisarstwo Kundery, w fabułę wplecionych jest wiele fragmentów filozoficznych, ale trafiających chyba do większości ludzi. I jego pochylanie się nad zwierzętami.
Poniżej słowa pisarza z któregoś z wywiadów:
Psy są naszym łącznikiem z rajem. Nie znają zła, zazdrości czy niezadowolenia. Siedzieć z psem na zboczu wzgórza w cudowne popołudnie to powrót do Edenu, gdzie nierobienie nic nie jest nudne – jest spokojem.