To opowieść, która miała ogromny wpływ na moje życie, na to kim byłam, kim się stawałam. Miała też wpływ na mój gust literacki. To jedna z najważniejszych książek w moim życiu. Przeczytałam ją ok. 30 lat temu.
Utożsamiałam się z Harrym Hallerem, mocno odczuwałam jego rozterki, byłam wówczas w podobnym konflikcie wewnętrznym. Ja też byłam tytułowym wilkiem stepowym – nieprzystosowanym, pełnym buntu. Byłam nim przez wiele lat.
„Przeczucie, że „człowiek” nie jest czymś już stworzonym, lecz postulatem ducha, pewną daleką, zarazem utęsknioną, budzącą lęk możliwością i że drogę do niej odbywa się tylko małymi etapami, i to w straszliwych mękach i ekstazach, właśnie o tych rzadkich jednostkach, którym dziś stawia się szafot, a jutro pomnik – przeczucie takie żyje również w wilku stepowym”.