Fajne rozważania na temat literatury i sensu pisania, dużo nawiązań do różnych książek, autorów, szczególnych zdarzeń, a tuż obok przyjaźń autorki z przypadkowo poznanym chłopakiem oraz z bardzo inteligentną papugą. Jedna sprawa to to, że większość książek, autorów, do których nawiązuje pisarka, jest mi dobrze znana – czytałam je kiedyś, często dawno temu, zwracałam uwagę na podobne rzeczy, czytałam też niektóre niedawno – pamiętam sprawy, do których autorka nawiązuje. I to było dla mnie miłe. Druga rzecz to takie spostrzeżenie, o którym pisze autorka dotyczące literatury, książek, które czytało się przez całe życie: nie chodzi o to, żeby pamiętać wszystkie książki, móc o nich coś opowiedzieć. Ważne jest to, co przeżywasz na bieżąco coś czytając – jakie towarzyszą ci emocje, jakie pytania sobie zadajesz, z czym się zgadzasz, a z czym masz ochotę podyskutować itd. – to wszystko jest twoim bogactwem. To mnie trochę uspokoiło 🙂