Niepozorna, na pierwszy rzut oka opowieść o niczym szczególnym. Główna bohaterka to otyła kobieta z niewielkiego miasteczka w USA, która zmaga się z traumą z przeszłości, ma dość nietypowych kilku przyjaciół, skonfliktowaną z nią siostrę, matkę, której nie cierpi i ojca, którego uwielbia. Jest utalentowana muzycznie i próbuje sobie znaleźć nowe miejsce, w tym momencie życia i w tym miejscu, w którym przyszło jej żyć. Jest tu jednak sporo głębszych treści. 1. sezon oglądnęłam dawno i podobał mi się, bo był taki nadzwyczajnie prosty. Teraz pojawił się 2. sezon. Gdybym zaczęła oglądanie sezonu od drugiego, po dwóch odcinkach bym go porzuciła. Zbyt dużo epatowania dość obrzydliwymi rzeczami – kompletne wyluzowanie bohaterów – chyba jako sposób na oswajanie rzeczywistości oraz uporanie się z kompleksami i wykluczeniem. Ale mimo to jakaś pogmatwana sympatia do głównej bohaterki kazała mi dooglądać do końca.
Edit: Skusiłam się jednak na trzeci sezon, który wrócił na swoje dobre tory z pierwszego.