Książka „Baumgartner” Paula Austera nie jest bynajmniej poświęcona australijskiemu skoczkowi Felixowi, znanemu z wykonywania szczególnie niebezpiecznych akrobacji. Sy Baumgartner, bohater ostatniej powieści Austera, jest starszym profesorem i wykładowcą filozofii na jednej z wyższych, amerykańskich uczelni. Jest też pisarzem. A także mężem ukochanej żony, którą na skutek tragicznego wypadku stracił dekadę temu. Od tego momentu dołączamy do Sy w jego opowieści.
A opowieść ta jest przepiękna i napisana pięknym językiem pisarza z krwi i kości. Prawdziwego artysty. Powrotem do przeszłości, ale momentami nadzieją na przyszłość. Sy opowiada o wspaniałej, mądrej, długiej relacji, jaką miał ze swoją najpierw dziewczyną, potem żoną Anną. W każdym kunsztownym zdaniu oddaje jej hołd. Anna była osobą niezwykłą. Pisarką, poetką, niezwykle uzdolnioną barwną postacią. Jej dorobek doczekał się uznania. Ale wiele niepublikowanych zapisków na tyłach kopert, rachunków za prąd czy serwetkach jest dla Sy jednocześnie czułym śladem po niej, jak i nadzieją na nowe otwarcie w jego życiu. To dla niego także odkrycie – w znalezionych tekstach, czasem urwanych treściach może zobaczyć to, jak na wspólne przeżycia, chwile, które on teraz wspomina, patrzyła ona.
Baumgartner mimo cierpienia, nadchodzącej starości, ogromnej świadomości przemijania, uporczywie wyrywa się z odrętwienia i próbuje nadać sens swojemu życiu. Wraca wspomnieniami do historii swojej rodziny i rodziny Anny, szuka śladów, znaków, wpływów na to, co stało się w ich wspólnym życiu. Dobrego i złego.
„Baumgartner” Paula Austera to również próba pokazania, że jedną z najbardziej fascynujących rzeczy w życiu jest jego nieprzewidywalność. Nawet jeśli często bywa w skutkach bolesna. Ta książka opowiada też o trudach i urokach pisarstwa. Jest również pięknym pożegnaniem ze światem samego autora.